Dzień Św. Jana

Dzień św. Jana jest postrzegany na Orawie jako czas nagromadzenia niebezpiecznych, nadprzyrodzonych sił, przed którymi chroni się za pomocą dawnych praktyk magicznych i ochronnych. W Oravskiej Polhorze wierzy się, że czarownica zbierająca przed wschodem słońca trawę na cudzej miedzy może odebrać krowom mleko i urodzaj mleczności. Z kolei w Lipnicy Wielkiej funkcjonuje zwyczaj ochronny: gospodyni przed świtem zbiera trawę z dziewięciu miedz i podaje ją krowom, aby zapewnić im obfitość mleka i zdrowie stada.

W wigilię św. Jana domy majone są gałęziami drzew liściastych, głównie lipy i jesionu, które pełnią funkcję ochronną i symbolizują siłę natury oraz odrodzenie przyrody. Gałęzie te wbija się później w pola i zagony, gdzie mają chronić uprawy przed zniszczeniem i złymi mocami.

Istotnym elementem jest także ich dalsze wykorzystanie – podczas burzy gałęzie te pali się w piecu, ponieważ wierzy się, że dym i ogień mają moc ochrony przed piorunami i żywiołami. Dzień św. Jana łączy więc w sobie elementy magii ochronnej, wierzeń o siłach natury oraz dawnych praktyk rolniczych, podkreślając silny związek człowieka z otaczającym światem przyrody.