Pochodzenie nazwy krainy

Początki Orawy sięgają czasów prehistorycznych. Najstarsze ślady obecności człowieka na tym terenie pochodzą ze starszej epoki kamienia – paleolitu, a także z neolitu i początków epoki brązu. Archeolodzy odkryli tu narzędzia kamienne, groty strzał oraz ślady dawnych obozowisk, m.in. w okolicach Lipnicy Wielkiej, co świadczy o bardzo wczesnym zasiedleniu tych terenów.

W kolejnych wiekach rozwijały się pierwsze osady związane z kulturą łużycką i puchowską, jednak około IV wieku n.e. nastąpił zanik osadnictwa i region przez długi czas porastały gęste lasy. Ponowne zasiedlanie Orawy rozpoczęło się w średniowieczu, od XIII wieku. Osadnicy zakładali wsie w dolinach rzek i na terenach górskich. Szczególną rolę odegrali Wołosi, którzy przynieśli kulturę pasterską, zwyczaje, muzykę oraz tzw. prawo wołoskie, regulujące życie nowych osad.

Od XVI wieku nastąpił intensywny rozwój Górnej Orawy. Powstawały wsie takie jak Jabłonka, Orawka, Podwilk, Lipnica Wielka czy Zubrzyca. Rozwojowi regionu sprzyjał także ważny szlak handlowy – „szlak solny”, którym transportowano sól z Wieliczki i Bochni na Węgry.

W ten sposób Orawa stała się regionem pogranicza, gdzie przez wieki spotykały się różne wpływy – polskie, słowackie, węgierskie i wołoskie. Kultura tego regionu to oryginalne i niepowtarzalne dziedzictwo złożone z tradycji wołoskiej, słowackiej, polskiej, węgierskiej, niemieckiej i wielu innych. Jej cechą jest prostota, skromność i wynikające z nich piękno, które odzwierciedla wielowiekową historię i złożoną przeszłość Orawy.